Bewustwording

Een hoofd vol ruis en Ego

Ik kan mijn weg niet meer zien.
Mijn weg is troebel.
Ik heb voor mijn gevoel alles geprobeerd, alles gedaan om het te laten lopen, maar niks lijkt te lukken.
Ik dacht dat ik uit de cirkel was gestapt, maar ik zit er weer middenin.

Mijn hoofd doet pijn, mijn nek is gevoelig.
Echt een teken dat ik veel te koppig bezig ben, veel te hard ben voor mezelf en hierdoor niet de andere wegen kan zien die er voor mij liggen.
Als we dan even terug gaan naar mijn vorige blog, kan ik dus niet zien hoe ik de deur kan open maken om weer mijn pad te vervolgen.
Ik ben veeeel te serieus en durf me op de één of andere manier niet volledig te laten gaan.
Te laten gaan in mijn kind stukje. Ik durf niet toe te laten/ toe te geven eraan.
In mijn aller eerste reading in 2013 kwam er ook uit dat ik het niet fijn vind om naar mijn innerlijk kind te gaan.
Wat kinderlijker in het leven te gaan staan, ik vond dat kinderachtig.
Maar de vrouw vertelde me tijdens die reading dat zij het als kindermachtig, als kinderprachtig wilt verwoorden.
Het kindstuk in ons, is een bijzonder stuk in ons.
Een kind gaat niet piekeren. Een kind gaat iets anders doen als het één niet lukt.
Misschien dan maar een volgende keer en anders lekker laten gaan.

We mogen ons veel meer als kind gedragen in het dagelijkse leven.
Zo komen we er weer achter wat we daadwerkelijk willen, door andere dingen te laten gaan.
Door er geen aandacht meer aan te geven en alleen aandacht te schenken aan dat geen wat ons op dat moment in een goed gevoel brengt.
Dansen, schrijven, wandelen, kleuren, erop uit gaan, whatever it is. Maar als we dat dan gaan doen en ons vervolgens weer gaan volstampen met gedachtes dat we eigenlijk zouden moeten werken of eigenlijk dat ‘iets’ nog oppakken en afmaken, dat we eigenlijk nog even terug moeten appen of terug moeten mailen. Dat het zonde is van onze tijd dat we nu ergens anders zijn dan we denken dat we horen te zijn, terwijl we precies zijn, daar waar we moeten zijn.
Maar te koppig zijn om te denken dat dat echt zo is.
Te koppig zijn om in overgave te leven.
In overgave leven is makkelijk als alles goed loopt, als we in een goede flow zitten.
Maar overgave hoort niet alleen bij de momenten dat we ons goed voelen.
In overgave leven is een opgave die we ons iedere keer weer eigen moeten maken, ons aan moeten herinneren om in overgave te zijn.
In overgave zijn, ook als het leven ons overspoeld is een krachtige gave.
Een gave die wij allemaal beschikken, want we staan er nooit alleen voor.
Maar door onze gedachtes van overspoeling, kunnen we niet meer horen, niet meer zien en er niet meer Zijn.
En er Zijn, is het enige wat we moeten doen. We moeten onze energie er laten Zijn.
En Zijn voor onszelf, er Zijn voor anderen.
We hebben namelijk allemaal een unieke energie, een unieke kracht, een unieke gave.
We hebben het altijd, maar we staan er vaker buiten dan in.
Visuaiseer dan dat jouw unieke energie, unieke kracht, unieke gave, een energie is met een specifieke kleur. Jouw kleur.
Visualiseer dan dat je in deze energie stapt.
Blijf hier een paar ademhalingen en probeer zoveel mogelijk van deze energie te absorberen.
Voel je je weer overweldigt, machteloos of onrustig, ga dan weer naar deze visualisatie.
Je kan hem overal toepassen, je hoeft niet als een boeddha te gaan zitten.
Je hoeft niet eens je ogen dicht te hebben. Een zachte blik, starend in de verte is ook goed genoeg.
Als je het maar kunt visualiseren.

Het is een oefening die ik me nu eigen wil gaan maken, het is een oefening dat ik weet dat die me gaat helpen om weer in mijn eigen energie te komen.
Soms is mediteren alleen niet goed genoeg.
Soms heb ik gewoon geen zin om stil te zijn, soms heb ik geen zin om naar iemand te luisteren.
Ik luister al de hele dag naar mezelf en ik wordt er gek van.
Het zou dan natuurlijk juist goed zijn om te gaan mediteren, maar ik neem dan liever wat kleinere stapjes en neem pauzes en rust als ik mijn kop thee zet, als ik mijn tuin aan het sproeien ben, als ik ga wandelen.
En dat is dan ook precies wat we moeten doen.
Het genieten van het hier en nu. Het terug komen in de natuur, zodat we weer onze longen kunnen vullen met diepe ademhalingen en niet die oppervlakkige teugjes lucht die je hebt genomen over de dag.
Ook hier weer er gewoon even te Zijn.
En snel breekt er dan weer een nieuw moment aan, een nieuw moment van waaruit je wel actie kunt ondernemen, van waaruit er wel weer helderheid komt, van waaruit er wel weer inspiratie en creativiteit komt.
Ik weet, alles is goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *