Bewustwording

“Wie ben jij om te bepalen of iets goed of fout is? De arrogantie!”

Zou het Universum dat ook wel eens van ons denken?
Het Universum zou dat niet van ons denken nee, maar als we het eens van die kant zouden bekijken, is het eigenlijk best wel arrogant dat wij denken dat wij ergens een oordeel op moeten leggen.
Ik ben arrogant dat ik denk dat ik wat moet veranderen aan mijn situatie en dat mijn situatie niet goed is zoals het nu is.
Het Universum regelt altijd alles voor ons en er zijn overal verborgen zegeningen.

Verborgen zegeningen, ja dat woord snap ik nu wel ja.
We houden de zegeningen iedere keer verborgen voor onszelf, omdat wij overtuigt zijn van situaties i.p.v. onze aandacht te houden op ons Hogere Zelf, op het Universum, op God.
Door een oordeel te hebben over een bepaalde situatie, zien wij niet werkelijk wat er nu speelt en wat voor moois daar uit komt, want wij hebben het oordeel al dat dat niet zo is.
Nou, ben je mooi klaar mee dan, dat is je gedachte en zo zij het.

Wanneer wij in vertrouwen zijn dat elke situatie perfect is zoals het nu tot ons komt en we het niet proberen uit te pluizen en een oordeel erover te vellen, dan zal de verandering in ons perspectief een verandering teweeg brengen in onze realiteit.
Wij kunnen alleen waarnemen waar we van overtuigt zijn en wanneer we beseffen waar we van overtuigt zijn, dan snappen we waarom bepaalde dingen zich ontvouwen zoals ze doen.
Het los laten waar het altijd over gaat, is dus écht super belangrijk.

Laat los! Je staat nu sowieso hier, wat je er ook aan doet.
Het is de bedoeling dat jij hier bent en je blijft er nog wel even, neem dan ook die tijd om open te staan voor de zegeningen die verborgen liggen en geniet!
Dat doen we ook te weinig, genieten.
We laten onszelf zo vaak niet toe te genieten door het oordeel dat wij constant overal op leggen dat wij niet zouden mogen genieten.
Dan leven we precies weer zoals we zeiden niet meer te willen leven, van buiten naar binnen en dat omstandigheden bepalen hoe wij ons voelen.
We willen van binnen naar buiten leven, maar dat lukt niet wanneer we iets of iemand veroordelen.
Ik zal jullie een persoonlijk verhaal vertellen dat hier nu goed bij past.

Ik was een jaartje of 20, ik woonde al samen met Rachid in een schattige 2- kamerwoning.
Ik had de opleiding medewerker maatschappelijke zorg gedeeltelijk afgerond, maar kon niet meer verder. Ik voelde me zwaar genaaid door die school en mijn boosheid weerhield me om verder te gaan.
Ik stopte en kreeg uit het niets, zonder sollicitatie, een geweldige baan aangeboden als commercieel- administratief medewerker bij een koeriersbedrijf.
Totaal wat anders dan waarvoor ik een diploma had behaald, maar precies wat ik nodig had.
Ik had geweldige uren en de meest leuke en schattige Fiat 500 cabrio van de zaak, die ik ook privé mocht gebruiken.
Mijn geluk kon niet op, maar uiteindelijk ging dat wel op en ik ging bergafwaarts.

Vanaf jongs af aan had ik al rugklachten, soms heel erg en soms niet.
Nu kwam er een lange periode van heel erg.
Ik kon niet zonder medicatie en kwam uiteindelijk uit bij een revalidatie centrum in Rotterdam.
Door dit moest ik mijn baan opgeven en kwam ik in de WW terecht.
Ik ontving 3 maanden WW en ik had gedacht dat ik in die tijd wel weer een andere baan zou hebben, omdat ik al goed op weg was met mijn revalidatieproces en dit ook bijna afgerond zou zijn.
Maar ik had nog steeds geen baan kunnen vinden, het moest ook aan een aantal eisen nu voldoen aangezien ik met die rug nog zat.
Tot mijn grote telleurstelling kwam ik in de bijstand.
Ik schaamde me rot, want mijn moeder was toen nog werkzaam bij de gemeentelijke sociale dienst en een collega van haar deed mijn intake.
Wat moeten haar collega’s wel niet van mij denken, dacht ik.
Als klein meisje kwam ik daar lief spelen, koffie en thee rondbrengen bij iedereen (zodat ik zelf een chocolademelk met extra suiker kon nemen), terwijl ik op mijn moeder wachtte om naar huis te gaan en nu kom ik er, omdat ik geen baan kan vinden.
Ik voelde me een totale mislukkeling en een gevoel van falen kwam over mij heen.
In die tijd kwam depressie ook bij mij om de hoek kijken.

In de bijstand waren we nu bijna 3 maanden verder en ik had nog steeds geen werk gevonden.
Ik wist me geen raad meer, totdat mijn begeleider van de sociale dienst vroeg waarom ik eigenlijk niet terug naar school ging.
Die vraag heeft toen alles in gang gezet en ben me weer opnieuw gaan inschrijven.
Ik maakte mijn opleiding verder af tot medewerker maatschappelijke zorg en had een geweldige stageplek gevonden op een woonzorg boerderij in de psychiatrie, waar ik uiteindelijk als medewerker aan de slag kon en dit allemaal weer nieuwe deuren voor mij geopend had en nog zou gaan openen.

Uiteindelijk is dus alles goed gekomen, maar kon ik dat op dat moment niet zien.
Waarom kon ik dat op dat moment niet zien? Omdat ik een oordeel had over mijn situatie.
Het kon dan ook niet anders dan dat ik alles interpreteerde vanuit dat perspectief, terwijl die periode juist mijn ontwakingsproces was en er veel magie op mijn pad is gekomen.
Als ik dit had geweten toen ik daarin had gestaan, had ik mezelf niet naar beneden gehaald en had ik geen oordeel gehad over de situatie en zou ik het laten ontvouwen zoals dat het deed en genieten van de magie die ontstond.

Dit voorbeeld komt in mijn eigen leven nog regelmatig voorbij, dat ik terug ga naar dat moment en bij mezelf denk; Had ik maar genoten van die tijd.
Zo kan ik weer in het heden komen en genieten van het heden wat zich op dat moment dan ook ontvouwt, waar ik ook sta.
Het is geen oordeel dat ik op mezelf leg dat ik had moeten genieten van die tijd en dat ik er spijt van heb. Nee, het is juist een perfecte reminder voor mezelf dat ik mag genieten van mijn leven en alles wat zich ontvouwt en dat ik vertrouwen mag hebben in het Universum, want zij zullen alles perfect voor mij regelen.
Chill out and relax!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *