Elke generatie lijkt wel steeds gevoeliger te worden voor energieën.

Ik dacht dat ik als kind zijnde gevoelig was,
maar het lijkt er wel op dat elke generatie steeds gevoeliger begint te worden voor de energieën die er om hen heen zijn. Voor de energieën die wij allemaal uitstralen.

Ik was in mijn werkkamer aan het werk. Het was een mooie dag, dus alle ramen stonden open.
Tegenover mijn huis staat een pand en daar zit o.a. ook een tandarts.
Ineens hoorde ik een kind keihard schreeuwen. Het klonk zo hard, dat ik vanuit het raam ben gaan kijken wat er aan de hand was.
Verderop stond een kleine jongen dat helemaal rood aangelopen was en zelfs van een afstand zag ik zijn tranen.
De vrouw (waarschijnlijk zijn moeder) probeerde hem te kalmeren, maar hij rende iedere keer van haar weg.
Het was duidelijk. Hij wilde niet naar de tandarts. Het leek wel extreme angst te zijn dat eruit kwam.
Maar waarom is een klein kind zo intens bang voor de tandarts en kan hij niet in een andere overtuiging gebracht worden.
Heeft hij zo’n traumatische ervaring een keer gehad bij de tandarts?
Zelf kan ik me nog herinneren dat ik nooit problemen had bij dat soort dingen waar mijn moeder me mee naartoe nam.
Als mijn moeder zei dat het goed was, was dat ook zo.
Ik twijfelde niet aan haar en wist dat zij mij dus altijd zou beschermen. Haar energie straalde dat ook uit op dat moment en ik kon niet anders dan mee gaan in die energie.
Hoe ik nu deze situatie zo zie, ben ik geïntrigeerd over hoe dit kind zo op deze manier kan reageren.
Je ziet het steeds vaker om je heen dat kinderen zich steeds extremer kunnen gaan uiten.
Er zijn veel speculaties hierover, maar ik ben benieuwd wat er op energie niveau gebeurt.

Er komen allemaal ideeën in mijn hoofd op wat er aan de hand zou kunnen zijn.
Ze zeggen dat kinderen onze spiegels zijn. In mijn vorige blog vertel ik dat relaties slechts een reflectie van onszelf zijn.
Hier hoort natuurlijk ook de relaties ouder- kind tussen.
Maar worden kinderen van tegenwoordig ook niet overweldigd door energieën en reageren ze gewoon heftig omdat ze er geen uiting aan weten te geven?
Voelen zij energieën van plekken waar misschien vervelende dingen zijn gebeurd?
Of worden kinderen snel overweldigd als ze in een plek zijn waar veel mensen zitten?
Ik weet nog heel goed een moment toen ik jong was.
Mijn ouders hadden me meegenomen naar een verjaardagsfeestje van hun vrienden.
Ik kan me niet herinneren dat daar andere kindjes aanwezig waren, waarschijnlijk niet.
Het blijft een vage herinnering, maar de emoties, de energieën kan ik nog goed ervaren.
Ik zat op de bank en er ging een mevrouw naast mij zitten.
In mijn herinnering vertelde zij mij heel haar levensverhaal. En ik kan je vertellen, dat was erg deprimerend!
Ze vertelde me hoe zwaar haar leven was en dat eigenlijk niks liep.
Ze was erg verdrietig.
Hier stopt ook mijn herinnering, maar eigenlijk gebeurde het wel vaker.
Zeker op plekken waar dus volwassen waren. Dit kon dus op feestjes zijn, maar ook in de wachtkamer bij de dokter of de tandarts. Ook de supermarkt was niet mijn favorietenplek toen ik jong was, maar dat kan heel goed komen doordat m’n moeder, naar mijn mening, altijd erg lang bij de schappen bleef hangen. Wat ik overigens nu precies hetzelfde doe.

Pas een paar jaar geleden heb ik het hier met mijn moeder over gehad.
Ik vertelde haar mijn herinnering bij de verjaardag en dat ik het gevoel had dat ik wel vaker de meest deprimerende mensen aantrok en dat zij tegen mij praatte.
Op een dag, moest ik weer datzelfde verhaal aan mijn moeder kwijt.
Ik weet niet waarom, maar misschien onbewust om toch ergens achter probeerde te komen.
Ik probeerde ook steeds meer te gaan begrijpen wat er met mezelf gebeurde, al die spirituele inzichten, openingen, openbaringen, energieën die ik opeens kon vertalen en kon doorgeven.
Nadat mijn moeder weer geduldig en analyserend mijn verhaal had aangehoord, keek ze me aan en leek het wel alsof het bij m’n moeder klikte.
Ze zei: ‘Jennifer? Was het niet zo dat jij hun energieën gewoon oppikte en jij het dus ervaarde alsof ze dus echt tegen je begonnen te praten?’
Nou, dat is niet eens zo’n gekke verklaring. Het klonk eigenlijk heel logisch in mijn oren.
Het is precies wat er nu eigenlijk ook gebeurd in mijn behandelingen.
Ik krijg gedachtes door die ik oppik vanuit de energieën die ik ervaar van anderen.

Ik weet dat ‘paranomale’ vermogens altijd al in ons zitten.
Iedereen heeft natuurlijk een unieke uiting/ gave hierin, maar we bezitten het dus allemaal.
Als kind zijnde hebben we dit, maar stoppen we het heel snel weg, sommige sneller dan anderen. Zelfs zo snel dat vele van ons niet eens 1 herinnering hebben hierover. Of het beschouwen als iets wat een kinderfantasie zou zijn geweest.
Mijn moeder weet nog wel goed dat ik bij een vriendinnetje van de kinder-opvang had gespeeld thuis en dat de vader van dat meisje mijn moeder had opgebeld met de mededeling dat ik niet meer met haar mocht spelen.
Het meisje vond mij vreemd.
Ze vertelde tegen haar ouders dat ik met poezen aan het praten was.
Moet ik er even bij vermelden. Mijn ouders hadden 2 poezen, zusters. Dompie en Doerak.
Doerak was al voor mijn geboorte overleden, maar Dompie heb ik nog eventjes mee mogen maken.
Toen ik bij dat meisje was, was Dompie al lang overleden.
Ik heb me totaal geen herinneringen meer van die dag, het enige wat mijn moeder te horen kreeg was dat dat meisje dus geschrokken was en ik niet meer langs mocht komen.
Pijnlijk wel, want ik kan me voorstellen dat mijn moeder dit wel met mij besproken heeft om misschien meer van het verhaal helder te krijgen.
Maar het was voor mij natuurlijk dan al wel duidelijk, dat dit soort dingen niet gepast waren.
Dat het dus niet normaal is om dingen te zien die er niet zijn.
Om je fantasie te laten gaan.
Ik weet niet eens of ik mijn poezen zag, misschien zag ik wel anderen poezen die in de kamer van dat meisje waren. Weet ik veel.
Waarschijnlijk heb ik ook tegen mijn moeder gezegd dat we gewoon aan het spelen waren.
Ik wilde mijn moeder niet belasten en hield mijn vragen voor me en kennelijk ook de emoties die ik daarbij voelde.
Ik wist ze denk ik ook niet eens hoe ik het zou moeten uiten.

Mijn moeder vertelde me later dat ze altijd wel het gevoel had dat ik heel spiritueel was, maar het uitte zich niet vaak.
behalve in hoe gevoelig ik voor alles kon zijn. Voor geluid, voor eten, ik kon snel in tranen uitbarsten en gekwetst raken door wat iemand tegen mij zei.
Maar er waren geen vreemde gebeurtenissen meer en kinderen hebben natuurlijk een levendige fantasie en hoe zou je het verschil kunnen zien?
Als kind zijnde weet je dat ook niet, of misschien weet het wel, maar hoe moet je dat in hemelsnaam verwoorden als kind zijnde?

Emoties zijn voor volwassenen al moeilijk om te uiten, te verwoorden, dus waarom zou het voor een kind anders moeten zijn?
Een kind krijgt dat mee of dat nou van huis uit is of vanuit school, vriendjes of vriendinnetjes.
Je doet allemaal ervaringen op en daaruit bepaal je of je iets zou kunnen delen of niet.
En hoe moet je ook iets uiten wat niet te bevatten is.
Wat niet in de tatsbare wereld te zien is?
Met dat allemaal zeggende, hoeveel energieën krijgen kinderen van nu allemaal binnen om mee te dealen?
Zijn ze misschien zo gevoelig dat ze het niet eens kunnen afsluiten, zoals vele van ons dat hebben gedaan?
En hoe moet je het dan uiten? Hoe zou jij het uitleggen?
Op 27 jarige leeftijd kan ik het nog steeds lastig vinden om woorden te geven aan mijn ervaringen, aan wat ik voel, zie en hoor. Om dat uit te leggen voor mensen als ze me het vragen na een reading.
Laat staan voor een kind?

De kinderen van tegenwoordig zullen ons laten zien dat er een wereld voorbij deze is en wij zullen veranderen, niet zij.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.