Bewustwording

Het volledig leren omarmen van mezelf

Vergeving voor mij als persoon.
Het concept ‘vergeving’ begrijp ik nu grotendeels wel.
Ik weet dat altijd alles op onszelf neer komt en met vergeving is dit niet anders.
Elke situatie die zich ontvouwt in je leven, ontvouwt zich door jouw energie.
Dus het ontdekken van je eigen energie is heel belangrijk.

Toen ik ongeveer zo’n 20 jaar oud was, werd ik meer bewust van mijn eigen energie.
Eerder in mijn leven was ik voornamelijk meer verdrietig en ongemakkelijk in het leven, daarna meer agressief en boos.
Snel oordelen, snel van me afbijten, snel een muur optrekken wanneer ik afstand voelde bij de tegenpartij, waardoor ik felle opmerkingen maakte die kwetsend over konden komen.
Duidelijk een periode van pijn die naar buiten komt om verwerkt te worden.
Niet mijn meest trotse periode moet ik bekennen, maar ben blij dat ik het heb meegemaakt.
Uiteindelijk vormt elke situatie ons en we kiezen ervoor of we hier van willen leren of niet.
Elke situatie is namelijk om te draaien in energie, hier komt vergeving bij kijken.

Het mezelf vergeven voor bepaalde keuzes die ik heb gemaakt, die misschien niet altijd even handig waren.
Keuzes waar ik me uiteindelijk helemaal niet goed bij voelde of een nare smaak hebben achter gelaten.
Rachid is daarin altijd heel mooi mijn spiegel.
Hij helpt mij om gedachtes los te laten die mij niet dienen.
Vooral omdat hij het ook irritant vind wanneer ik zo ga twijfelen en geef hem eens ongelijk.
Twijfel is niet de energie die mij dient en maakt alles onnodig gecompliceerd.
De enige manier waarop ik deze twijfel energie kan omtoveren in acceptatie en zekerheid, is door vergeving.
Mezelf de mogelijkheid geven om fouten te maken en te blijven maken, ik vind het lastig om daar te komen.
De angst houdt mij tegen.
Angst dat ik uiteindelijk zoveel fouten zou gaan maken dat ik mensen in mijn leven kwijt raak of een leven creëer dat zwaar en moeilijk is.
Deze angsten brengen de energie van wantrouwen en eenzaamheid met zich mee.
Wat er dan gebeurd wanneer het sterk genoeg is, is dat het zich sowieso gaat manifesteren of je nu een keus maakt of niet.
Ik had ergens gelezen, dat als je geen keuze maakt, dit ook een keus is.
Dus hoe dan ook, daar moet ik dus iets mee.
Al vele lagen heb ik mogen opruimen, maar de diepere lagen zijn nu dus aan de beurt.
En dat is best angstig, want ik weet niet waar ik moet beginnen.
De laatste lagen laten mij namelijk zien dat ik contact moet maken met mezelf en niet zozeer vanuit mijn Hogere Zelf, maar vanuit mijn menselijke Zijn.
Daar waar al mijn emoties zitten, onverwerkte zaken of verwerkte zaken.
Ik ben een ster geworden in het vermommen en wegduwen van mijn emoties.
Ik heb namelijk de overtuiging ergens gecreëerd dat ‘negatieve’ emoties mij niet dienen en dat het daarvoor niet goed is om ze te ervaren, maar dat is nu juist wat ik moet gaan doen.
Ik kwam niet graag in mijn lichaam, daarom is gronden en contact maken met Moeder Aarde zo fijn en helend voor mij om emoties toe te laten in mijn leven.
Om mezelf kwetsbaar op te stellen, heb ik een dosis vergeving nodig en het niet oordelen over mezelf.
Ik kan zien wanneer ik over mezelf oordeel ik ook over anderen oordeel.
Dan heb ik het idee dat ik denk het beter te weten dan de ander.
Dat gebeurd er in ieder geval bij mij wanneer ik over iemand oordeel.
Ik keur iemands gedrag dan vaak niet goed, soms vanuit irritatie, soms vanuit zorgen maken over diegene of soms uit onwetendheid.
Wat ik op een ander projecteer is natuurlijk allemaal van mezelf.
Soms kunnen we heel mooi uitleggen waarom dit niet zo is en gaan we onszelf verantwoorden.

Het feit blijft dat het een uitnodiging is om weer eens in de spiegel te kijken.
Het in de spiegel kijken kan ik fijn vinden, maar ik kan het ook vreselijk pijnlijk vinden.
De pijnlijke momenten zijn de momenten dat de twijfel energie naar boven schiet.
“Doe ik het wel goed?” “Kan ik niet beter dit?” “Zou ik niet anders …?” “Is dit wel het juiste?” “ Moet ik niet …?”
Zo gaat het heel snel in mijn hoofd en stapelt zich al enorm snel op, waardoor ik door de bomen het bos niet meer zie en me radeloos en overweldigd voel.
Ik wil het allemaal zo goed doen en goed zijn, maar het is een lat die ik veel te hoog leg.

Confrontatie kent vele vormen, zoals een conflict tussen twee mensen of een situatie die op je pad komt waarmee je wordt geconfronteerd.
Confrontatie zie ik meestal als een teken dat ik iets niet goed doe of niet goed heb gedaan, dat is natuurlijk onzin.
Wel iets dat dus in mijn koppie zit bij het nader onderzoeken van de gedachtes die er allemaal in mij op kunnen komen.
Ik heb een personage gecreëerd die enorm goed om lijkt te kunnen gaan met confrontatie.
Een personage die alle verbeterpunten eruit haalt en alles snel relativeert en het inzet om mezelf te verbeteren.
Ik heb nooit echt stil gestaan bij dit, tot nu.
Ik vond het toen ik jonger was ook heel volwassen van mezelf dat ik alles zo snel kon relativeren.
Ik kreeg hier ook complimenten voor, mensen vonden het super goed van me.
Nu zie ik in dat het eigenlijk helemaal niet zo gezond is.
In ieder geval niet op de manier hoe ik het doe en inzet, want natuurlijk is het goed om de werkelijke boodschap ergens uit te kunnen filteren.
Het is goed dat ik me focus op de Hoogste en meest positieve energieën en weten dat ik altijd veilig ben.
Ik zal dat ook altijd blijven doen, alleen mis ik een tussenstap die voor nu belangrijk is dat ik die ga nemen.

Aandacht.
Ik mis de aandacht voor mezelf op het moment dat een situatie zich voor mij ontvouw waarin ik wordt geconfronteerd, door wat dan ook.
Al snel wals ik namelijk over mijn werkelijke emoties heen van dat moment.
Ik keur die emoties vaak niet goed, want het zijn emoties die mij niet dienen. (zo zie ik dat althans)
Soms heb ik ook wel de behoefte om verdrietig te worden, maar laat ik dat niet toe.
Ook bij lange na niet altijd bij de mensen die dichtbij mij staan.
Dit doe ik niet altijd bewust, vaak genoeg voel ik de emotie ook gewoon niet meer.
Hoe sneller je over iets heen gaat, iets relativeert, des te moeilijker is het om de emotie die het werkelijk met zich mee brengt te ervaren.
Ik kom er ook niet eens meer op terug wanneer ik alleen ben, in een veilige ruimte.
Ik verwerk veel en groei heel snel, maar niet door mijn menselijk Zijn in te zetten.
Ik ervaar hierdoor mijn emoties niet op een dieper niveau en ik denk dat veel daardoor niet volledig verwerkt kan worden.
Ik maak snel contact met de spirituele kant van alles, haal daar mijn informatie uit en analyseer het alsof ik een project ben.
“Wat is de boodschap hiervan”? “Wat wil het mij laten zien?”
Hier komen geen emoties bij kijken, behalve frustratie.
Hoewel het prachtig is wat voor wijsheden ik hieruit haal en heb gehaald, maar nu ben ik op het punt gekomen dat ik naar mijn emoties mag gaan en daar mag gaan voelen, dan gelijk mijn connectie met het Universum open te zetten om de antwoorden daar te zoeken.
Ik kom er nu steeds meer en meer achter wat voor waarde onze emoties wel niet hebben, hoeveel wijsheid daar wel niet in zit.
Emoties zijn deuren naar volgende niveaus, mits je het natuurlijk goed inzet.
Daar ligt ook een stukje angst, ik durf vaak geen ‘negatieve’ emoties te voelen.
Ik denk dan dat het niet nodig is omdat ik angst heb dat ik het dan manifesteer of erin blijf hangen.
Ik wil er wél vanaf, ik wil door, ik wil verder, ik wil groeien en leren.
Buiten om angst zit hier ook een stuk ongeduld op, niet te lang ergens in blijven hangen. “Hop, weer door!”

Wat er ook allemaal verder nog voor energieën zitten die ik mag helen, mag transformeren, het is duidelijk dat ik nu mijn weg heb gevonden om dat te doen.
Dat is te gaan leren luisteren naar mijn emoties, naar mijn gevoel, naar mijn intuïtie.
Het leuke is dat intuïtie iets is dat ik al redelijk goed kan inzetten, maar dan meer vanuit de helderhorendheid, niet echt werkelijk vanuit mijn gevoel.
De werkelijke connectie maak ik iedere keer niet die ik nu wel mag gaan maken en wil gaan maken.

Een vriendin van mij heeft vorige week een behandeling en 2e inwijding bij mij ontvangen.
Hieruit kwam een prachtige boodschap vanuit één van haar chakra’s.
“Laat emoties volledig toe en voel ze, onderzoek ze, zo aard je jezelf.
Aarden is jezelf toelaten, dus laat jezelf toe.
Zo ontvang je de antwoorden om de juiste keuzes te maken.”
“Maak via jezelf contact met Moeder Aarde.”

Dit heeft mij enorm aan het denken gezet omdat het gevoel en intuïtie nu al een paar weken een thema bij mij is.
Het klinkt zo logisch dat emoties gekoppeld zijn met onze Moeder Aarde, want het is je kern.
Vanuit mijn emoties kom ik tot mijn kern.
In de kern kan ik contact maken met de kern van Moeder Aarde.
Ik had al eerder benoemd dat het aarden zo helend is voor mij, omdat ik dan weer in mijn lichaam kom.
In mijn lichaam komen, betekent ook alles voelen wat er in mij zit.
Alles van mij erkennen om het vervolgens weer los te laten, te helen en te transformeren.

Alles staat in connectie met elkaar.
Elke zoektocht is uniek en draagt ook weer bij aan de zoektocht van anderen.
Daarom vind ik mijn gave zo bijzonder.
Ik mag mensen open zetten in de energie en hun naar een Hogere energieniveau tillen waar er weer zoveel meer zichtbaar wordt.
Inzichten komen op een dieper niveau binnen en de connectie met het AL wordt daarom ook weer dieper ervaren.
Dankbaar voor mijzelf dat ik dit leven heb gekozen.
Dankbaar voor jullie die op mijn pad zijn gekomen en komen.
Dankbaar voor jullie energie.
Dankbaar dat jullie dit leven hebben gekozen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *