Marley 21-04-2011 – 06-05-2021

Schuld, schaamte, verdriet, in en in verdriet.
De wond is niet te zien, omdat de wond niet van vlees en bloed is, maar enorm aanwezig en groot. Het voelt alsof mijn buik en hart open zijn gebroken en ik probeer mezelf bij elkaar te houden door mijn armen om mijn buik en hart heen te slaan.

Waarom wist ik niet dat je ziek was? Waarom wist ik niet dat er kankercellen zich aan het vermenigvuldigen waren in jou?
Had ik maar meer de tijd genomen voor jou om weer bij je te liggen en je te aaien, maar ik was vaak zo moe en ging al snel naar bed wanneer ik de kleine meid ook op bed had gelegd.
Ik had nu veel minder aandacht voor jou en voor jou was deze reis ook niet altijd gemakkelijk.
Je moest je gaan aanpassen aan iets dat je niet wist wat het was, wat er gebeurde of wat er zou gaan gebeuren.
Was die periode toch de nekslag voor jou?
We hebben altijd al geweten dat je een gevoelig ventje was, je was ons baby’tje.
Ik kon je ook wiegen in mijn armen zoals bij een baby en dan gaven we elkaar kusjes door onze neusjes langs elkaar heen te laten glijden.
Met geluk kregen Rachid en ik dan nog een lekkere walm vislucht mee.
Je was altijd een gezellig kletsertje en ik kon goed met je praten.
Je was zo enorm liefs Je hebt ons nog nooit gekrabd of gebeten en zelfs in je vaccinatie boekje kreeg je een aantekening met ‘lief, lief!’ met hartjes erbij getekend.

Een dier is echt onvoorwaardelijk hè? Prachtige kater die je was.
Het ene moment nog op m’n schoot, het volgende moment met je kop in mijn handen je in moeten laten slapen.
Lieve Marley, het spijt me zo.
Ow baby het spijt me zo. Dat is het enige dat ik kon zeggen.
Je vergiffenis vragen. Gods vergiffenis vragen.
Mezelf de schuld geven was het enige dat ik kon doen.
Ik kon niet meer verder kijken, naar de situatie eromheen.
Ik wil niet zien dat het zo heeft moeten zijn.
Ik wil niet zien dat het allemaal perfecte timing was.
Je leefde al 3 maanden gescheiden van je broer, nadat Tommy naar buiten was gegaan en een andere geur had meegenomen. Je kon hem niet uitstaan en de verzoening verliep deze keer niet zo voorspoedig als de andere keren dat dit gebeurd was.
Als jullie bij elkaar waren gebleven, hadden we al veel eerder wat kunnen opmerken, want Tommy zou ook dan op je tumor reageren en signalen afgeven.
Mijn ogen beginnen alweer te tranen en de buikpijn komt weer terug.
Zouden we er toen wel op tijd bij zijn geweest?
Was een operatie mogelijk geweest?
Zou dat het begin van een lijdensweg voor je betekenen?
Was dit echt de beste manier en waren die laatste maanden als afscheid bedoeld?

Het doet zo’n pijn om te weten dat je zeker je laatste dagen al afscheid aan het nemen was van ons en we het niet eens door hadden.
Je laatste nacht bij ons heeft Rachid met jou beneden op de bank geslapen en daar zijn we zo dankbaar voor. Je was niet alleen. Je zal ook nooit alleen zijn.
Je bent er niet meer fysiek maar leeft voort door herinneringen in mijn hart en hoofd.
Ik zie je overal en ik wil je ook zien.
Ik visualiseer je voor me en reik mijn hand in de hoofd dat ik je kopje zou voelen, maar dat gebeurd niet meer.
De herinnering is een schrale troost.

Het gaat nu iedere dag steeds een stukje beter, maar soms moeten de tranen weer vloeien.
Iedere dag krijg ik steeds meer vrede met hoe het is gelopen en dat je ons eerder moest verlaten.
We weten dat je op een prachtige plek bent en we mochten daar al meerdere malen bevestiging van krijgen.
De pijn veranderd steeds meer in dankbaarheid.
Dankbaarheid, omdat de pijn mijn liefde voor jou uit dat jij in mijn leven wilde komen.
Dankbaar dat ik met jou mijn ups en downs mocht delen.
Dankbaar voor je onvoorwaardelijke liefde.

Dank je wel Marley voor de mooie ziel die je bent en ik kijk al uit naar het moment dat jij mee komt om mijn ziel te halen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *