Van boven naar beneden en weer terug omhoog

Er zijn van die momenten in je leven dat je het allemaal even niet meer weet.
Niet meer ziet en daardoor stil blijft staan in het donker, in je eentje.
Je weet niet waar je naartoe kan gaan voor hulp en wat jou nu überhaupt zou helpen.
Je kan niets verzinnen en alles wat je wilt doen loopt niet lekker en je blijft achter met een brok in je keel en een overweldigd gevoel.
Een gevoel van falen, frustratie en verdriet nemen je over.
Je wilt het niet toelaten, omdat je bang bent dat je alleen maar dieper in je spiraal valt.

Maar misschien is dat wel nodig.
Vanuit onderaan de spiraal kun je je weg weer zien die je al hebt afgelegd naar boven.
Dan kan je jezelf weer waarderen waar je vandaan bent gekomen.
Kan je andere mensen zien en waarderen die jou hebben geholpen op je pad.
Soms is deze val naar beneden om die schop onder je kont te krijgen die je nodig hebt om eindelijk die ideeën naar buiten te brengen die je hebt.
Om dat boek te gaan schrijven, die vakantie te boeken of die liefde aan te gaan.
Vanuit de val naar beneden kunnen we niks anders doen dan toelaten en accepteren.
Iets dat we misschien tijdens onze reis naar boven steeds minder en minder deden.
Toelaten van alles wat jij mag ontvangen aan overvloed, maar wat je iedere keer niet deed, omdat je jezelf beperkte door geconditioneerde overtuigingen.
Misschien vind je het jezelf wel niet waard genoeg?
Moet je meer of harder werken om weer te ontvangen?
Of wil je stiekem helemaal niet ontvangen, omdat je dan, i.p.v. rust, juist onrustig wordt en denkt dat je iets MOET doen?

Hoe je het wendt of keert, pas wanneer we beneden zijn, staan we onszelf toe te ontvangen en open te staan, omdat we niet anders kunnen.
Daar beneden hebben we niks meer om te geven, niks meer om te delen, in ieder geval niet vanuit ons hart.
Want die is gesloten.
Beneden, kijkend naar boven, worden we weer gedwongen om onze harten te openen.
Onze liefde voor onszelf toe te laten.
Onze liefde voor anderen toe te laten.
Liefde, zodat je voelt dat jij er mag zijn.
Liefde, zodat je voelt dat jij het waard bent.
Liefde, zodat je voelt dat jij een prachtige energie hebt om te delen met deze wereld.
Liefde, zodat je voelt dat je geliefd wordt door het Universum, door God.
Liefde, zodat je overvloed in je leven gaat toelaten op alle gebieden van je leven.
Liefde, zodat je weer de juiste keuzes voor jezelf gaat nemen die jou dienen en niet iemand anders.
Liefde, zodat je je weer vrij kunt voelen en dat je voelt dat jij de kracht hebt om jouw leven in positieve zin te veranderen.

Wanneer we beneden zijn nemen we de tijd om onze beker te vullen.
De uitdaging is of we deze plek ook zo durven te omarmen dat we de tijd nemen om onze beker helemaal te vullen en niet halverwege al naar boven te klimmen.
Laat die beker overvloeien zodat je jezelf op die stroming omhoog mee kunt laten voeren.
Onderweg zie je weer de lessen die je al hebt geleerd, de punten die je hebt mogen aanraken, de overwinningen die je hebt behaald, de inzichten die je daardoor hebt ontvangen.
Nu geef je ze nog een keer eventjes aandacht om nog verder en dieper die heling in jezelf toe te laten. Om nog dieper die liefde in jezelf te verankeren en die dankbaarheid voor jezelf en alles en iedereen te ervaren.

Langzaam kom je meer en meer bij het punt waar je was gebleven.
Niet om weer verder te klimmen, nee, om je beker ook hier weer verder te vullen zodat de beker blijft overstromen.
Soms overstroomt de beker door grote buien die lang aanhouden en soms druppelt er langzaam uit een klein wolkje wat en lijk je lang op het zelfde niveau te blijven.
Wanneer je even op hetzelfde waterniveau blijft drijven, weet dan dat dit je tijd is om even stil te staan bij waar je nu bent.
Niet te kijken naar wat achter je ligt, niet te kijken naar de reis die je nog moet afleggen, gewoon even stil staan en kijken welke inzichten jij nu mag ontvangen.
Gewoon laten ontstaan.
De stroming neemt je precies daar mee naartoe waar jij moet zijn.
Besef, het enige wat we hoeven te doen is onze beker met liefde te vullen.
Om dingen te doen die ons goed doen.
Dit is en blijft een reis, want wij veranderen iedere keer weer in onze energie en blijven ook nooit stilstaan, net als het Universum zelf.
Daarom is het iedere keer weer stilstaan bij de dingen die we doen.
Dient dit mij nog wel?
Is mijn weegschaal nog in balans of tipt hij over naar een andere kant?
Evaluatie en jezelf weer even onder de loep nemen hebben we nodig.
Wanneer we deze tijd niet nemen voor onszelf, worden we wel gedwongen om deze te nemen.
Neem de tijd voor jezelf, je hebt het nodig, elke keer weer en het is oké.

Het is niet erg om je tijd te nemen.
Voel je niet schuldig, voel je geen last tot jezelf en/ of tot anderen en wees vooral niet boos op jezelf.
Dit zijn geen emoties die jouw hart laten openen.
Focus je op het openen van je hart ondanks alles wat er nu gaande is of welke pijn er nu zit of teruggekomen is.
Weet dat je veilig bent om je hart te openen, omdat je dan de liefde weer kunt ontvangen en je kunt opstellen voor alle geschenken van het Universum.

Ik heb een meditatie opgenomen speciaal om het hart te openen.
Klik HIER om hem aanschaffen tegen een kleine bijdrage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *