Het enige wat in de weg staat van het bereiken wat we werkelijk willen, is onszelf.
Een blog bericht dat ik al veel eerder had geschreven en nog niet gepost had.

Ik weet en besef dat mijn gedachtes mijn werkelijkheid creëren en toch trap ik iedere keer weer in dezelfde valkuil.
Voorbeeld.
Vorig weekend wilde ik er lekker op uit gaan.
Ik voelde dat ik wel behoefte had om in de loungehoek van een strandtent te gaan zitten en daar m’n boekje te lezen met een hapje en een drankje en gezellig te kletsen met m’n man, Rachid.
Maar we waren pas rond 10:00u actief en het was sowieso 45min rijden.
Ik moest me nog klaarmaken en we wilde wel thuis nog gewoon eerst ontbijten.
Het werd al snel in mijn hoofd te laat voor alles en ik had al in mijn gedachte dat die loungeplekken het niet meer zouden worden, omdat die nu al wel vol zouden zitten.
En ik had echt geen zin om aan een tafeltje te zitten, want dan kan je niet lekker relaxed achterover leunen, je benen optrekken en je boekje lezen.
Dan kon ik net zo goed thuis blijven.
Daar boven op kwam nog mijn gedachte: ‘Ja dat wil ik dan allemaal wel en dat zou super fijn zijn, maaaaaaar…. doe je daar wel goed aan?’
Nouwwwwww, toen was het gedaan. Ik begon enorm te twijfelen.
Legde ieder kaartje die ik maar kon leggen en vroeg uit nood. ‘Help mij de juiste beslissing te nemen.’ ‘Is dit wel wat ik moet doen?’
‘Kan ik niet beter gewoon thuis blijven en wat werk verrichten?’
Ik kreeg geen enkele bevredigende kaart, omdat de twijfel zelfs in mijn vragen voor de kaarten was.
Ik kreeg alleen maar meer twijfel terug.

Toen ik helemaal gek van mezelf was geworden en Rachid ook zei dat ik het mezelf allemaal wel erg moeilijk maakte nu, draaide ik mijn knop weer om en ging aan de slag met positieve affirmaties.
Ik probeerde mezelf weer in een positieve vibe te krijgen en visualiseerde ons dat we op een strandtent, heerlijk aan het loungen waren met relaxte muziek, een lekker hapje en een drankje.
Dus we pakte wat spulletjes in en stapte de auto in en reden richting Ouddorp, Noordzeestrand.

Eenmaal bij Brouwersdam aangekomen, kwamen we er achter dat daar Concert at Sea was.
Ze waren al aan het afbouwen.
Ik wilde bij strandtent Natural High gaan kijken, maar het was al super druk om te parkeren.
Toch gingen we het proberen.
Maar nee, er was geen plek meer en op het stand in de hete zon liggen was ook geen optie.

Dus verder. Maar de rest van de tentjes waren ook allemaal bommetje vol.
We zaten in de auto en ik had de moed alweer opgegeven.
‘Zie je nou!’, zei ik geïrriteerd. ‘Ik mag gewoon geen planningen meer maken, het loopt toch altijd fout.’
Goed om dat tegen jezelf te zeggen, vind je ook niet?
Rachid was zo begripvol en liefdevol. We gingen nog even op internet kijken en uiteindelijk na lang zoeken, kwamen we op een plekje uit.
Ik belde en de mevrouw vertelde me dat het wel druk was, maar er ook nu mensen aan het afrekenen waren dus we konden het gaan proberen.
Dus we reden weer richting Ouddorp terug.
Bij de rotonde aangekomen, bedacht ik me dat ik Google Maps niet aan had gezet, maar ik dacht dat het toch nog een stukje rijden was en dat het niet uit zou maken.
Ik was in mijn visualisatie al heerlijk aan het genieten van een chil plekje.
Eindelijk was Google Maps aan en die vertelde ons dat we bij de rotonde de 4e afslag moesten hebben.
Ik vond het al raar klinken, want ik was nog steeds in de veronderstelling dat we rechtdoor moesten blijven gaan. Nadat ik bij die rotonde de 2e afslag had genomen, vertelde Google Maps dat we om moesten keren. Ik dacht dat we dus bij de rotonde fout waren gereden, maar we moesten helemaal terug, terug naar Brouwersdam, de eerste rotonde. Wat bleek nu, het was recht tegenover Brouwersdam. Ik moest wel lachen om mezelf en zei tegen Rachid dat dit zo had moeten zijn.
Ze moesten me daarboven overigens wel genoeg de tijd geven om weer in overeenstemming te komen met wat ik werkelijk wil. En dat was een chill, lounge plekje.

Eenmaal daar aangekomen, liepen we naar binnen en konden we een plekje uitzoeken. Alles was bezet, dus ik wilde al op een bank gaan zitten die uitzicht had op het drukke terras om zo te kijken of er iemand weg zou gaan en dat we onszelf zouden kunnen verplaatsen.
Er kwam al snel een plekje aan een tafel tegenover ons vrij. We gingen daar zitten en toen ik mijn tas naast me wilde neer leggen, zag ik dat een stel wegging bij de loungebank.
Ik pakte me tas en we gingen onszelf weer verplaatsen.
‘Dat was de laatste keer toch?’, zei Rachid. ‘haha ja dit was de laatste keer.’ Toch, het stomme was dat ik toch nog om me heen keek of er nog misschien een beter plekje vrij zou komen.
Wat een onrust nog steeds in mijn geest en lichaam. Rachid zag het aan me en wees me erop dat ik nu precies had wat ik mezelf had gewenst en dat ik er nu wel dankbaar voor moest zijn en moest gaan genieten.
Dat werd wat moeilijker dan gedacht in het begin, want het was zo druk dat het erg lang duurde voordat iemand onze bestelling op kwam nemen.
Het geluk daarbij weer was, dat we alles in één keer hebben besteld en daarna er geen omkijken meer naar hadden.
We pakte op een gegeven moment allebei ons boek erbij en sloegen het open waar we gebleven waren. Rachid zei dat hij het al een tijdje niet meer gelezen had, maar toch al wel bij blz. 49 was.
Ik keek naar mijn boek en tot mijn verbazing was ik ook bij blz. 49 gebleven.
Ik heb er een foto van gemaakt en het grappige was ook nog dat allebei onze boeken precies opengeslagen waren op blz. 48 en 49.
Toen kreeg ik weer het gevoel dat het allemaal perfect is, precies zoals het nu is.
Het Universum is altijd in overeenstemming. Er is niks wat het Universum tegenspreekt.
Wij veroorzaken de ruis, de situaties, wij zijn degene die niet in overgave zijn.
Ik kan het zo extreem lastig vinden om de controle los te laten. Bij alles ga ik dan twijfelen, ik voel niet meer, ik hoor niet meer, ik zie niet meer.
Voor anderen? Ja dat kan ik nog steeds, geen probleem. Dat brengt me altijd weer in een heerlijke vibe. De situaties die ik mag verhelderen, de bewustwording en de inzichten die ik mag geven is ook weer verhelderend en helend voor mij.
Zodra ik weer in mijn eigen leven kom, verantwoordelijk ben voor mijn eigen flow, is het een ander verhaal.
Als er veranderingen in ons leven komen is het vaak lastig om vooruit te kunnen kijken.
Maar dat komt, omdat het ook niet voor ons is om te zien.
Wij hoeven daar geen controle op uit te oefenen, we hoeven niks te doen voor de Hoe op ons pad.
Het enige wat wij helder moeten blijven houden, is hoe wij ons zouden voelen als we daar al zouden zijn. Zonder voor je te willen zien wat je dan doet. Hoe zou JIJ ZIJN als je het leven hebt bereikt wat jij wilt?
Ik zie mezelf in een prachtig, gigantisch, ruim en licht huis, op een veranda een theetje te drinken als de zonsopgang mijn gezicht raakt. Wat een rust, wat een ruimte, wat een vrijheid, wat een liefde.
Alles is goed. Nu weet ik al wel wat ik wil gaan doen. Dat komt er automatisch toch wel bij als ik verder ga met mijn visualisatie, maar mijn basis is dat punt. Dat punt van rust, dat punt van alleen het gevoel opwekken.

Tot 1,5 jaar gelden wist ik niet eens dat ik een Reikibehandelaar zou worden en wist ik niet eens wat Reiki was.
Wel heb ik in mijn dagboeken terug gelezen dat, toen ik begon met werken bij Kwintes (mijn eerste werkplek in de psychiatrie, nu zo’n ruim 5 jaar geleden) ik wist dat ik dit nodig had als opstap. Dat ik voor mezelf zou gaan beginnen. Wat? Geen idee en hoe? Al helemaal geen idee. Maar ik had zo’n Innerlijk weten.
Soms hoor je mensen ook wel eens praten over hun roeping. Zo voelde dat voor mij ook.
Ik was mezelf aan het klaarstomen voor mijn roeping.
In zo’n rust en wetendheid moeten we eigenlijk altijd zijn.
Maar nu het voor mij zover is en ik het realiteit moet gaan maken, is het voor mij opeens hele andere koek. Het niet goed weten wat je moet doen, waar je moet beginnen.
Vanaf het begin dat ik dit avontuur ben ingestapt, 1 maart 2018, is het voor mij een rollercoaster aan emoties geweest.
Vlagen van super in overeenstemming zijn en vlagen van totale blindheid. Niet meer weten waar ik naartoe moet gaan, wat ik moet doen.
En dat is het. Het ‘moeten’ doen. Mijn valkuil. Het denken dat ik iets ‘moet’ doen. Dat ik touwtjes in handen moet nemen en houden.
Niet durven los te laten. In de veronderstelling zijn dat ik het ‘moet’ doen.
Terwijl ik weet dat als ik dus mezelf onderdompel in totale overgave, het al gaan stromen.

En stromen doet het nu steeds meer sinds ik met mijn Blog ben begonnen en ben begonnen met schrijven.
Mijn eerste Blogbericht was over de volle maan van 28 juni. Maar het voelde niet echt als mijn eerste. De volle maan readingen deelde ik al op mijn facebook en instagram. Ik kreeg er vanaf het begin al goede respons op en het deed me ook goed om dit te doen. Het ging moeiteloos voor me. Vandaag ben ik voor mijn gevoel mijn eerste Blogbericht gaan schrijven. ‘Een ander is slechts een reflectie van onszelf.’ Ik had het berichtje in 10 minuutjes geschreven, ook weer moeiteloos kun je wel zeggen. Maar toch vond het het een beetje kort en vroeg ik me dus wel of dit wel goed is wat ik doe. Twijfel… aaaa daar komt ie weer.
Toch ging ik door op dat gevoel en stuurde een vriendin van mij, Sophie een mailtje met daarin de post en met de vraag of ze hem voor mij door kon nemen. Sophie heeft zelf ook geblogd en is nu onderhand al een succesvol onderneemster, die in 1 jaar tijd zo ongelofelijk snel is gegroeid dat, dat bijna onmogelijk lijkt. Haar bedrijf: SoV’sChoice.
Ze had me later opgebeld, ze zat in de auto en vertelde dat ze het dus niet kon lezen, maar ik kon het wel aan haar voorlezen.
Dus dat deed ik. Ze was even stil en zei: ‘Ik snap het probleem niet.’ Ik moest lachen. ‘Ik eigenlijk ook niet zei ik.’ Ik vertelde haar mijn twijfels en natuurlijk gaat ze daar niet op in. Ik voelde het al. Het was weer allemaal mijn Ego. Mijn valkuil. Ik vertelde Sooph ook dat het ik het eigenlijk ook wel wist.
Ik leg regelmatig een kaartje voor mezelf en al super lang komt iedere keer de kaart loopbaanverandering voorbij.
Maar ik kon niet goed plaatsen wat dat nou was. Achteraf ook vaak de kaart creatief schrijven. Maar ik dacht ik gewoon in mijn dagboek moest schrijven en moest gaan mindmappen om helderheid te krijgen, maar zoals je al kan raden, dat ging me niet makkelijk af en ik kreeg er geen helderheid door.
Ik was benieuwd. Voordat ik begon met mijn Blogbericht schrijven, legde ik nog een kaartje.
De kaart die als eerste gelijk naar boven schoot en op de tafel viel, je voelt hem al aankomen.
Loopbaanverandering.
Sophie vertelde dat ze het super mooi vond en ze begreep niet dat ik dit dus niet al eerder had gedaan als het me klaarblijkelijk ook zo makkelijk af gaat. Dat is toch effortless? En dan ook nog die kaart. Wat wil je nog meer? Waar wacht je nog op? Hmm ja het gaat me inderdaad wel gemakkelijk af. De woorden komen vanzelf.
Als ik het terug lees dan pas ik wel wat zinnetjes aan en misschien verschuif ik wat, maar lang zal ik daar niet mee bezig zijn.

Sooph zei ook opeens, je kan het ook zo fijn vertellen, waarom neem je het niet op en maak je daar je eigen podcastshow van? Ow wat een geweldig idee! Het klikte opeens voor me. Ik kreeg echt letterlijk meer ademruimte. Ik ademde diep in en bedankte Sooph. Dit valt nu allemaal zo mooi op zijn plek. Sophie zei op haar beurt weer. ‘Bedank jezelf maar. Jij hebt dit gecreëerd, dat je het nu eindelijk weet voor jezelf.’

We creëren alles zelf.

2 Comments on “We staan onszelf in de weg”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *