Inzichten van de volle maan eclips van 21 januari.

 

Tijdens de eclips heb ik mijn angsten en mijn wensen ritueel verbrand.
Ik ging op de bank zitten en keek naar de volle maan.
De eclips kwam tot zijn einde en langzaam, aan de bovenkant van de maan, begon er licht te schijnen.
De zon had de maan bereikt.
De maan kon weer stralen in al haar schoonheid.
Terwijl de maan steeds lichter en lichter werd, affirmeerde ik tegen mezelf, dat ik maar ook verlicht mag worden. Dat mijn angsten en twijfels, mijn schaduwzijde, met de eclips mee mochten gaan.

Terwijl ik naar de maan aan het kijken was, zag ik dat de maan natuurlijk niet helemaal licht was.
Er zaten oneffenheden, kraters op de maan. En toen bedacht ik me.
Het is oké om schaduwkanten te hebben.
Niet dat je ermee vervuld bent, maar het is nou eenmaal zo.
Onze energieën kunnen misschien niet altijd 100 procent in evenwicht worden gebracht.
Als ik dat kan, dan ben ik verlicht ja.
Maar is dat het doel van hier op aarde zijn? Om zo snel mogelijk verlicht te worden?
Ik denk van niet.
En ik zou dat ook niet willen. De lessen, de ups en down, zijn eigenlijk (achteraf gezien) het leukst en wat het leven, LEVEN maakt.
Leren vind ik heerlijk. Mezelf onderdompelen in kennis, in betekenisvolle gesprekken en in onderzoek.
Mijn eigen energie leren kennen, het Universum leren kennen met al zijn wetten en die leren toe te passen, daar geniet ik van.
Het doel vind ik fijn om in zicht te houden, maar het genieten van de reis wil ik ook.
En zeker weten mag er ook af en toe een om weggetje zijn.
Ik weet toch wel waar mijn koers ligt en die blijf ik ook altijd in gedachten houden.
Ik weet dat het veilig voor me is om af en toe af te dwalen van mijn spoor. Dat maakt ten slotte mijn spoor. Mijn nalatenschap. De weg waar ik vol liefde op terug mag kijken.

Steeds meer en meer mensen met mij zien dit in en delen hun verhaal en visie.
Maar jammer genoeg zijn er ook mensen die gelijk, in één keer hun doel willen bereiken.
In principe is daar niks mee, maar voel je de druk?
Voel je dat er eigenlijk geen gevoel van veiligheid is? Geen gevoel van liefde, van zachtaardigheid?
Eigenlijk meer een gevoel van competitie en hardheid?
Ik heb veel stappen genomen en keuzes gemaakt die uiteindelijk niet meer met mijn ‘levensdoel/ missie’ te maken hebben. Maar ik ben wel enorm blij dat ik die genomen heb, want die hebben me weer de inzichten gegeven die ik zocht en nodig had.
Ik ben veilig om die stappen te nemen.
Op het moment zelf twijfel ik wel enorm, maar als ik me helemaal over geef aan mijn Goddelijke Helpers, hun hulp toelaat en accepteer, dan weet ik dat het goed komt. Altijd.
Het enige wat wij mogen gaan doen, is bewust worden van alles dat er speelt op ons pad.
Het bewust worden van je gedachtes, van je lichaam, van je emoties, van je omgeving.
Dit is namelijk allemaal een reflectie van jou en wijst jou de weg.
Welke weg? De weg die jij mag volgen naar Eenheid. Jouw weg.

Ik leer steeds meer te genieten van mijn ‘oneffenheden’ en ze te zien als prachtige geschenken waar ik van mag leren. Mijn lessen die ik vervolgens ook weer door mag geven.
Door naar de maan te kijken, voelde ik me ook weer sterk verbonden met het Universum.
Ik voelde een diep weten van binnen.
Dat ik, dat wij, de microkosmos zijn van de macrokosmos.
Alle antwoorden vinden we in onszelf.
Als we naar boven kijken of om ons heen, kunnen we veel over onszelf en het leven te weten komen.
Wanneer je de intentie zet om je hiermee te verbinden, zullen er magische dingen gebeuren.
Let op de signs die je krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *